Je ziet pas waar je gelopen hebt als je achterom kijkt. Over hoe beelden en indrukken zich tot een verhaal vormen.
Op de dag dat ik het gedicht 'Een stuurloos einde' over de fiets schreef, merkte ik iets bijzonders op. Het leek alsof alles die dag in beelden tot mij sprak, losse momenten die achteraf samen een verhaal vormden. Die ochtend, onderweg naar mijn vriendin, zag ik een vader met zijn zoontje in een bakfiets op een brug. Ze stonden stil, terwijl onder hen het verkeer op de snelweg voorbij raasde: een moment van rust te midden van beweging. Ik zag mezelf in dat beeld, de volwassen ik met mijn innerlijk kind in de bakfiets, kijkend naar gedachten die als auto's onder mij door raasden. Wat apart om mezelf daar zo te zien in een flits. Later, toen ik thuis de honden uitliet, zag ik een fiets in het water liggen. Achtergelaten, verzonken. Een gedicht borrelde in me op.
Pas later realiseerde ik me dat ik opnieuw over een fiets had geschreven. En weer een tijd daarna drong het tot me door dat het woord ‘gestorven’ in mijn gedicht misschien niet zomaar was gekozen. De avond ervoor had ik op Netflix de film 'Neem me mee' gezien, waarin een groep eenzame ouderen samen een busreis maakt en één van hen onderweg, vredig aan het water, overlijdt. Blijkbaar huisden die woorden en beelden nog ergens in mij. Net als in dromen: iets wat je overdag hebt meegemaakt, kan zich later zomaar weer aandienen. Het laat je blijkbaar nog niet los. Op weg naar mijn vriendin besefte ik opeens dat haar uiterlijk leek op dat van een van de actrices uit die film.
Zo vielen de beelden van die dag samen: een fiets, een brug, een reis, een vrouw, een einde dat een nieuw begin werd. Soms betekent het einde van iets juist het begin van iets anders. Zoals de fiets die niet meer gebruikt wordt, maar mij inspireerde tot een nieuw gedicht. Of de film waarin iemand overlijdt, waardoor de anderen juist besluiten samen verder te gaan. Zo laat het leven steeds opnieuw zien dat elk einde ook ruimte maakt voor iets nieuws.
Tractorsporen in het gras (foto's Sessie & Workshops) laten zien waar ooit beweging was, waar iets veranderd is. Maar pas wanneer je achterom kijkt, zie je het patroon dat is ontstaan. Net zoals voetsporen in het zand, net zoals de beelden die zich in mijn gedachten samenvoegen tot een verhaal. De tekeningen die ik de afgelopen jaren maakte en analyseerde, laten ook verbindingen zien. Alles is er al, als je maar leert kijken. En misschien is dat wel de kunst van het leven: niet altijd meteen begrijpen waar je naartoe gaat, maar vertrouwen dat alles zich op het juiste moment zal onthullen.
En nu ik dit teruglees, begrijp ik pas wat eerder tegen mij is gezegd: "Viv, in de tekeningen leg jij verbanden." Ik zag het zelf niet, ik deed dat 'gewoon'. Het leven spreekt altijd, en het ontvouwt zich in zijn eigen tijd.
