Het signaal dat ik negeerde

Dit verhaal begon met nachtvlindertjes (motten), maar eigenlijk ging het over iets wat ik liever niet wilde zien. 

Deze zomer had ik in het tuincentrum een vogelschaaltje gekocht, in de vorm van een lang blad met vier vogeltjes op de rand. Ik wilde de duiven op ons balkon voeren en kijken hoe tam ik ze kon krijgen. Vanaf mijn bureau kijk ik op ons balkon uit en geniet ik altijd van wat daar allemaal voorbij komt en aan komt vliegen. Ik kocht er een enorme zak vogelzaad bij, veel te groot, maar ze hadden op dat moment geen kleinere zakken. Die zak zette ik in mijn kast. Toen ik dat deed, dacht ik terug aan de tijd dat wij met onze kinderen in de Dominicaanse Republiek woonden, waar door de tropische hitte torretjes uit de rijst in onze keukenkast kropen, brrr. 

In diezelfde periode merkte ik dat er nachtvlindertjes in mijn tekenatelier op zolder zaten. Elke dag doodde ik er een aantal, in de hoop ze uit te roeien. Ik vroeg me geregeld af waar ze vandaan kwamen. Ik had hier nog nooit zoveel last van gehad. Toen het herfst werd en de plaag opeens ophield, besloot ik nog maar eens goed naar die (open) zak te kijken. Hij stond er nog driekwart vol. Met bril op dit keer. En daar lagen ze, dode motten en een paar maden. Natuurlijk! Dáár kwamen ze vandaan. Ik had ze onbewust zelf naar binnen gehaald.

Op dat moment linkte ik dit aan menselijk gedrag. Wat voeden we onszelf zonder het door te hebben? Wat halen we naar binnen omdat het “nu even handig is”? Wat laten we staan omdat het voelt alsof het geen kwaad kan? Wat trekken we aan als we onze blik niet verruimen, geen grenzen stellen of niet wakker zijn? Het begint vaak bij dat zachte stemmetje die je allang hebt gehoord, nog vóór je iets doet. Ik negeerde dat beeld van de rijst met beestjes. En dat was het signaal. Zo houden we soms onze eigen problemen in stand, zonder het te merken. 

Ook leerde ik dat deze nachtvlindertjes in de herfst, wanneer het kouder wordt, vaak afsterven of in rust gaan. 
En ja, de duiven… ik kon tot een halve meter afstand bij ze komen. Ze bleven op de railing zitten terwijl ik het schaaltje op tafel neerzette. 
En ik koop voortaan alleen nog een kleine zak, die ik in een afsluitbare pot bewaar😊.

Wat voeden we zelf?
– Onbewuste keuzes
– Gemak dat later iets kost
– Twijfels die we negeren
– Kleins dat groot wordt

Wat trekken we aan?
– Herhalende patronen
– Oude gewoonten
– Weggewuifde signalen
– Problemen die in het donker groeien