Tekens of sterke verhalen?

Over verzadiging, afronding en wat nog mag ontstaan

Terwijl ik aan mijn website werkte, verscheen er linksonder op mijn scherm een pop-up van het platform waarmee ik werk. Er stond: “Je werkt al zo lang aan je website, je bent er klaar voor om je website te publiceren." Met een knop "Publiceren" erbij. Letterlijk zo. Het ontroerde me, alsof ik even een vriendelijk zetje in de rug kreeg: toe maar, het kan nu. Maar nee, ik was nog niet klaar, maar de boodschap voelde ondersteunend. 

Later die dag zag ik iets opvallends over een boomstam kruipen. Ik liep eropaf en kon mijn ogen niet geloven: een enorme rups, zeker een tot twee centimeter dik en zo’n acht tot tien centimeter lang. Het bleek een wilgenhoutrups.  Volgens de Vlinderstichting zijn ze vrij algemeen in Nederland. Toch had ik er in mijn 58 jaar nog nooit één gezien.
En wat het voor mij bijzonder maakte is dat deze rups op een boom zat die ik al jaren volg. Een boom met gaten in de stam die me altijd hebben gefascineerd, want welk diertje maakte die gaten? Ik heb er meerdere foto’s van gemaakt om te zien of die openingen elk jaar groter worden en of er meer bij komen. En nu waren er gaten bij gekomen, doorsnede
2 cm!

Onder de oppervlakte van de bast gebeurt veel meer dan zichtbaar is (net als bij ons). Ik zocht wat informatie op: De wilgenhoutrups voedt zich met hout en graaft diepe gangen in bomen. Zodra hij een nachtvlinder wordt, kan hij niet meer eten omdat hij geen oproltong heeft. Zijn korte leven draait dan volledig om voortplanting voordat hij sterft.
Dat raakte me, want ik voelde me eigenlijk ook wel 'volgevreten', oftewel vol van kennis, ervaring en ideeën na de vele studiejaren. En nu is het tijd om voor mezelf, na een lange periode terug te hebben getrokken in mijn cocon, iets af te ronden en los te laten, zodat er ruimte komt voor wat nieuws.

Voel jij ook dat je ‘vol’ zit?  Dat je eigenlijk niet meer hoeft te blijven zoeken, naar nóg beter, naar nóg meer, net zoals een Rupsje Nooitgenoeg. Is er een stukje in jou dat vraagt om afronding of rust?

Alsof de dag nóg een boodschap voor me had, hoorde ik later van een sterfgeval in mijn schoonfamilie. Ik had deze (inmiddels overleden) man een week eerder nog ontmoet op een begrafenis. We raakten aan de praat. Hij straalde levenslust uit, vertelde met enthousiasme over zijn werk en de plannen die hij nog had. Zijn baan voelde voor hem niet als werk, omdat hij er zoveel plezier in had. En nu was hij er ineens niet meer. Hij was  begin zestig. Dat zette me opnieuw met beide voeten op de grond. Wachten op het perfecte moment? Dat is een illusie. Leef je leven nu. Doe wat je graag doet. 
Dood is niet alleen een einde, het is ook een overgang. Een verschuiving van energie, een transformatie. Net zoals wij veranderen zonder ons daar altijd van bewust te zijn, maar pas achteraf beseffen welke overgangen we hebben doorgemaakt. En dat raakte me, omdat de vergankelijkheid van het leven zich telkens in verschillende vormen aan je presenteert. Momenten van verlies, ontmoetingen met iemand die zijn passie leeft, een tekst die je opeens leest, een lied dat je uit het niets raakt, signalen uit de natuur... Ze brengen je telkens terug bij diezelfde kern: het leven is nu, niet later.