Bladmuziek

Over vertrouwen op wat je ziet vóórdat je het begrijpt 

Lange tijd vroeg ik me af waarom de beelden die ik zag in de natuur en in mijn creaties me zo diep raakten. Waar kwam dat gevoel vandaan? Ik zie voortdurend vormen in de natuur en die dan ook mijn aandacht trekken, me opvallen. Soms zó klein dat ik me erover verbaas dat ik het zie. Alsof iets in mij al kijkt voordat ik het zelf zie. Ik heb ontdekt dat het een naam heeft: pareidolie, het herkennen van beelden (gezichten, dieren, wezens, dingen) in willekeurige vormen. Voor mij voelt het als een gesprek, ik spreek met de natuur en de natuur antwoordt in vormen, energie en symboliek. Tot ik ontdekte dat het juist dié elementen zijn die een taal spreken zonder woorden. 

Symboliek en kleuren raken lagen in ons die ouder zijn dan taal, dieper dan gedachten. Symbolen raken je omdat ze meerdere lagen van betekenis in zich dragen. Die gelaagdheid, de combinatie van verstandelijke, emotionele en onbewuste betekenis, maakt dat ze op verschillende niveaus binnenkomen. Een symbool, zoals een hart, kan liefde, geloof of herinneringen oproepen, afhankelijk van je persoonlijke ervaringen en culturele achtergrond. Juist daardoor spreken symbolen direct tot je gevoel, vaak zonder dat er woorden nodig zijn. Daarom raken ze iets in ons nog voor we het begrijpen of er überhaupt over nadenken.

Meestal zie en maak ik iets creatiefs en voel ik dat het klopt. En soms denkt mijn hoofd daar anders over: dat mag niet, dat is raar, lelijk... Kritische stemmetjes in alle soorten en maten komen soms voorbij. Niet omdat ik het heb uitgedacht, het gebeurt gewoon. Pas later begrijp ik wat er eigenlijk gebeurde. Met woorden die pas na de ervaring opduiken. En soms dan begrijp ik het gewoon helemaal niet (daar kan mijn hoofd dan ook weer moeilijk bij). Maar dat is natuurlijk ook goed, want niet alles hoeft begrepen te worden om waar te zijn. De natuur zelf legt ook niets uit. Ze groeit gewoon. En wij mogen dat ook. Ons lichaam is tenslotte superintelligent; het weet wat goed voor ons is. 

Daarom nodig ik jou uit om ook te vertrouwen op wat vanzelf komt, nog voordat je het kunt verklaren. Je handen weten de weg, je blik vindt wat je zoekt, soms al voor je het beseft.

Het is een proces, je kunt het niet dwingen, niet plannen, niet afvinken. Soms duurt het lang, soms draait het rondjes. En dan ineens… komt er zo’n aha-moment💡, iets valt op z’n plek. En soms weet je het gewoon niet. Niet weten is ook goed. Het kan het begin zijn van iets dat je nog niet kunt zien, maar al onderweg is.