De Phlomis‑Euromast

In het bloemperk zag ik ineens een Euromast in het klein, een zaaddoos van brandkruid (Phlomis russeliana), de steel als toren, de holle kelk als uitzichtpunt. Ik maakte er een collage van. Vanuit dat denkbeeldige torenraam keek ik naar mijn leven alsof het een landschap was, even afstand en zien wat er speelt.

Een toren tilt je boven de drukte uit. De raampjes kijken naar verschillende richtingen, als de facetten van een insectenoog. Elk venster laat een andere invalshoek zien, een andere waarheid, een ander detail dat je eerder niet zag.

In een bloemperk heeft elke plant zijn eigen plek. Niet alles hoeft hoog te groeien of te bloeien. Sommige planten vullen de ruimte ertussen, andere vallen nauwelijks op. Ze vormen een prachtig geheel door die variatie.

In een mensenleven is het niet anders. Gaandeweg ontdek je je plek. Je groeit, verschuift, zoekt je richting. Soms sta je in het licht, soms ben je achtergrond, soms ondergronds. En het mooie is, alles blijft onderdeel van hetzelfde Zelf, hoe verschillend onze eigen vormen ook zijn. 

Dat is de boodschap die ik uit deze Phlomis-Euromast haal, dat je leven al een geheel vormt, ook als je het van dichtbij nog niet altijd zo ziet.