Door de sluier heen
Toen ik naar de bomen keek, viel me de waas (sluier) van licht tussen de takken op. Ik voelde daar zit iets... maar wat precies wist ik niet. Mijn aandacht verschoof vanzelf naar de duidelijkere lijnen van de boomstammen op de voorgrond.
In tekentaal staat een boomstam voor je gevoel, je binnenwereld. Ik zag dat de stammen met elkaar verbonden waren, van links naar rechts. Alsof verleden en heden met elkaar in gesprek zijn. En eigenlijk was ik dat zelf ook, bewust en onbewust. Eerder vertelde mijn droom me al wat er aan de hand was, alleen kon ik hem nog niet duiden.
Soms weet je iets al voordat je het doorhebt. Je lichaam registreert het allang. Een vaag ongemak, een droom die blijft hangen, een situatie die niet lekker zit, maar je kunt er nog geen woorden aan geven. Het blijft vaag, op de achtergrond aanwezig.
En dan is er zo'n moment, zoals een gesprek of een zin die je uitspreekt of hoort, of je ziet iets. En ineens valt er iets op zijn plek, ik zag wat er speelde. Hoe vaak dit al voorbij was gekomen, en dat het al die tijd ergens op antwoord lag te wachten. En ik voelde ook waar mijn grens ligt, alsof die daar al zichtbaar was. in die bomen die duidelijk op de voorgrond stonden, voor de sluier van licht. In een van de stammen die nog niet volledig zichtbaar is, zie ik beweging. Iets dat al bezig is. Een verhaal in beweging.
De natuur als spiegel. Soms valt het meteen op. Soms wordt het pas later duidelijk.
En soms nooit😉.
