Leven vindt een weg
Over leven, veerkracht en onverwachte groei
Tijdens een wandeling viel mijn oog op iets bijzonders: een tak met langwerpige zaadlobben (ik denk raapzaad), die recht omhoog groeide tegen een stalen hek. Er zat geen gaatje in het hek, geen aarde, alleen staal. En toch leeft het, hóe dan?
De zaadlobben aan de tak vertellen hun eigen verhaal. Ze zijn als kleine dozen vol potentieel. Hangend aan een tak die geen zichtbare houvast heeft, houden ze hun zaden vast. In weer en wind wachten ze tot het juiste moment komt om los te laten en hun inhoud te verspreiden. De natuur laat zien hoe zelfs op de meest uitgeholde, onbegrijpelijke plekken vruchtbaarheid en hoop kunnen ontstaan.
Waarschijnlijk haalt de tak vocht en voeding uit de lucht. Eigenlijk doen wij iets soortgelijks: we ademen zuurstof in, samen met fytonciden. Fytonciden zijn natuurlijke geurstoffen die bomen en planten uitstoten om zich te beschermen (de frisse geur van dennen of eucalyptus). Onderzoek naar ‘bosbaden’ (shinrin-yoku) toont aan dat deze stoffen ons zenuwstelsel kalmeren en stress verminderen. Zelfs zonder dat we het merken, helpen ze ons lichaam ontspannen.
De natuur voedt ons niet alleen lichamelijk, maar ook via beelden. Ze laat ons voelen en ervaren hoe het leven voortdurend zoekt naar nieuwe kansen om zich te verspreiden, als we goed kijken. Wat jou raakt of opvalt in de natuur zegt vaak iets over je eigen processen, verlangens of thema’s waar je mee bezig bent. De natuur functioneert als een spiegel voor je innerlijk; de beelden die je ziet brengen je in contact met wat er in jou leeft. Als je deze beelden bewust ziet en binnen laat komen als een gevoel, een inzicht of een stille boodschap dan kan dit een groeiproces bij je in gang zetten: je kijkt anders naar je eigen leven, krijgt nieuwe ideeën of je krijgt moed om dingen los te laten of opnieuw te proberen.
Die tak groeit uit iets wat zelf niet leeft. Een onbuigzaam, koud materiaal. En toch: het biedt houvast. Het staal staat daar maar onbeweeglijk, maar juist daardoor ondersteunt het de tak. Iets wat op het eerste gezicht kil lijkt kan dus tóch dragen. En zo is het koude kille staal toch ook ‘warm’. Wouw! Zelfs wat star, stijf of onbeweeglijk lijkt, in de natuur (of in mensen), kan een plaats worden van onverwachte vruchtbaarheid en hoop. Misschien zijn die zaadlobben het mooiste bewijs: dat het leven zich niet laat tegenhouden, maar altijd zoekt naar een kans om door te breken, zelfs wanneer de omstandigheden onbegrijpelijk zijn.
Dit beeld raakt me, het is zó krachtig. Het geeft mij kracht. En doet me denken aan de mensen die blijven leven en groeien in de meest ellendige omstandigheden waarin je denkt: híer kan toch niks goeds uit voortkomen, hoe is het mogelijk dat mensen daar nog overeind staan? Toch lukt het sommigen. Niet door hard te worden, maar juist door veerkracht te tonen, volhouden, wachten, hoop houden dat ergens, ooit nog het zaad kan landen en wortel schieten.
Bij Tekenend Inzicht onderzoek je wat jou voedt.
